Huispianiste Valentina Tóth (21) blogt over haar drukke leven in de wereld van theater en klassieke muziek. Deze week: rode kussentjes op de eerste opnamedag van de Tiende van Tijl.

Ik werd gebeld of ik een column wilde schrijven voor de website van AVROTROS. Eigenlijk werd ik gemaild, maar gebeld staat zoveel leuker. Ik heb er na de email ook over gebeld, trouwens. Een column voor de website van de AVROTROS, dat wilde ik wel. Ik word een beetje iebel van die hoofdletters, u wellicht ook, maar iedereen van AVROTROS schrijft AVROTROS constant met hoofdletters, dus ik heb inmiddels maar aangenomen dat dit dan de schrijfwijze zal zijn die ook ik, parttime columnist, zal moeten handhaven.

Ik vind het wel spannend, zo'n column. De bedoeling is dat het gaat over alles waar ik mijn leven zoal mee vul en hoe ik dat dan weer combineer met De Tiende Van Tijl. Zoals u waarschijnlijk al weet, ben ik de huispianiste van De Tiende Van Tijl. Wat u misschien nog niet weet, is dat ik naast piano aan het conservatorium van Brussel ook aan de theaterschool van Brussel (het RITCS) studeer. Daarnaast treed ik ook vaak op. Je zou dus kunnen zeggen dat ik het druk heb en dat is ook zo. Zo. Nu weten jullie wat ik doe!

Op het moment dat ik dit schrijf, is de eerste opnamedag van De Tiende van Tijl net achter de rug. Altijd spannend, zo'n eerste dag. Vorig jaar, in mijn eerste seizoen als huispianiste, was het naast spannend ook nieuw voor mij. Ik moest me ineens met allemaal dingen bezighouden waar ik me nog nooit mee bezig had gehouden. Ik zal een voorbeeld geven.

Ik ben er altijd al vroeg in de ochtend zodat ik kan inspelen en de laatste dingen door kan nemen. Op mijn allereerste dag deden we een doorloop van de eerste opname en bij doorlopen moet je vaak best even wachten. Nu was dat ook het geval. Tijdens het wachten ging ik eventjes van de piano vandaan, en ik ging ergens op een van de banken in de studio zitten. Op die banken liggen allemaal rode kussentjes en ik had er toen eentje verplaatst, zodat ik beter zat. Met twee kussentjes. Daarna ging ik weer terug naar de piano en ik liet de kussentjes voor wat ze waren. Aan het einde van de doorloop kwam er een dame onthutst vragen wie de kussentjes nu weer had verplaatst. (Waarschijnlijk vanwege de continuïteitin de uitzending.) Dat was ik. Maar ik heb dat niet gezegd, ik hield wijselijk mijn mond, ik keek wel uit. Laf, maar nu zal het vast wel niet meer uitmaken, dus zet ik het op het world wide web. Toch nog moedig!

Met dit soort zaken houd ik mij dus weleens bezig, waarover later meer. Maar uiteindelijk (en hier komt een dooddoener, maar hij komt in ieder geval uit de grond van mijn hart) gaat het voor mij om de muziek. Ik zit daar tenslotte toch om piano te spelen en dat probeer ik zo mooi en oprecht mogelijk te doen. Er is zoveel mooie muziek, ik sta er soms nog versteld van.

Zo ben ik vaak plots ontroerd door alle andere musici die komen spelen, want ze spelen soms zo prachtig. Dus vlak voordat ik moet spelen, probeer ik de studio met al zijn rompslomp van me af te laten glijden en me zoveel mogelijk te focussen op de muziek. Om me dan een dag voor de eerste uitzending toch weer zorgen te maken of ik er misschien stom uit zal zien. Nu ja, dan maar hopen dat het mooi gaat klinken!

Groetjes, Valentina

Valentina Toth (1994) is huispianiste bij De Tiende van Tijl. Tijdens seizoen 5 schrijft zij elke week een column over haar leven voor en achter de schermen.

Deel dit artikel