Huispianiste Valentina Tóth (21) blogt over haar drukke leven in de wereld van theater en klassieke muziek. Deze week: met Satie onder de douche.

"Je hebt een wit oor." Een zin die niet vaak wordt uitgesproken, maar ik heb hem de voorbije weken al een paar keer gehoord. Op de toneelschool zijn we (mijn klas) nu bezig met alles wat men zich waarschijnlijk voorstelt van een toneelschool. We schminken ons vol, zetten pruiken op (alles voor de kunst), verkleden ons en van daaruit ontstaan de zotste personages. Zie ook het door mij aangeleverde beeldmateriaal. We zijn ons kostelijk aan het amuseren: bijna niets zo fijn als het spelen van geflipte en groteske personages.

Als ik na de toneelschool naar het conservatorium ga, voelt het soms alsof ik een dubbelleven leid. Het zijn twee totaal verschillende werelden waarin ik me begeef. Soms neem ik een stukje van de ene wereld mee naar de andere wereld en andersom. Mijn pianoleraar moet zich vaak inhouden om te grinniken, geloof ik. Ik ben een aantal keer precies op tijd verwilderd komen binnenstormen bij mijn pianoles. Vaak gaat er dan van alles mis. Ik begin te snel te spelen en soms zitten er tussen mijn bladmuziek nog stukken script. Jan, mijn leraar, is een lieve, kalme man die dit allemaal met een geamuseerde glimlach aanschouwt. Ik hoop op dit soort momenten altijd dat mijn charme me hieruit redt.

Soms helpt het me ook; laatst had ik een voorspeelavond op het conservatorium en ik was de hele dag in touw geweest op de toneelschool. Ik had me erin gesmeten en vol energie haastte ik me naar het conservatorium. Toen ik daar kwam, was ik gelukkig, gestrest en energiek maar ineens kon ik juist daardoor alles loslaten en heb toen eigenlijk heel fijn gespeeld. Soms is acteren blijkbaar de beste voorbereiding denkbaar voor mij, ik doe het zo graag.

Als ik dan thuis ben 's avonds en ik zit achter mijn piano, ben ik blij dat ik even een moment heb voor mezelf. Nu klinkt het misschien alsof pianospelen voor mij hetzelfde is als wat 'een uurtje tutten in de badkamer' is voor sommige vrouwen, maar dat bedoel ik niet. Soms ben ik blij om studeertijd te hebben na de drukte van de dag. Dan kan ik de balans opmaken van wat er nog gebeuren moet, bijvoorbeeld voor De Tiende.

Mijn kamer grenst aan de douche en mijn piano staat aan de muur tussen mijn kamer en de douche in. Ik voorzie mijn huisgenoten dus vaak van douchemuziekjes. Ik hoor daar zowel in als buiten de douche goedkeurende geluiden over. Soms pas ik mijn repertoire zelfs aan op de doucher in kwestie. Zo heb ik een huisgenote die me vaak als ik aan het einde ben gekomen van iets wat moeilijk klinkt, trakteert op gejoel en applaus. Dat geeft de burger (mij) moed. Ze houdt van Satie. Toevallig speel ik dat bij de Tiende binnenkort, dus als zij doucht, speel ik de laatste tijd Satie. Zaterdag is de tweede opnamedag. Ik hoop dat al het publiek net zo hard gaat klappen. Dan heb ik puik werk geleverd.

Groetjes, Valentina

Valentina Tóth (1994) is huispianiste bij De Tiende van Tijl. Tijdens seizoen 5 schrijft zij elke week een column over haar leven voor en achter de schermen.

Deel dit artikel