Huispianiste Valentina Tóth (21) blogt over haar drukke leven in de wereld van theater en klassieke muziek. Deze week: waarom het beter is Google te mijden voor een concert.

Googelen is iets wat men, waar het kan, moet vermijden. Ik weet niet of u dat kent, maar soms google ik zo ver door, dat ik mezelf de mentale afgrond in help. Als ik bijvoorbeeld een kleine klacht heb (denk aan pijn in mijn rechterpink), ga ik googelen en dan kom ik steevast uit op een ziekte. Ik maak mij gelukkig steevast zorgen om niets. Met de Tiende van Tijl heb ik een nieuwe manier ontdekt om mijzelf al googelend te doen stressen. Ik zal het uitleggen.

In de laatste aflevering van dit seizoen ga ik een stukje uit het eerste deel van het derde pianoconcert van Beethoven spelen. Ik ga spelen met het Nationaal Jeugd Orkest (NJO). Ik kan echt niet wachten; het is een heel goed jeugdorkest (met conservatoriumstudenten, dat is dus extra eng) en het is een prachtig stuk. Vorig jaar in december heb ik het in zijn geheel uitgevoerd met een ander orkest: Filharmonie Noord. Dat was een van de mooiste pianomomenten die ik ooit heb beleefd.

Een pianoconcert is een concert voor piano en orkest, waar de pianist de solist is. Voor een orkest staan als solist is voor iedere musicus iets bijzonders. Ik zit me dus al weken op de laatste aflevering te verheugen. Nu maakte ik vorige week echter de fout om de dirigent die voor het NJO staat tijdens die bewuste aflevering, te googelen. Dat had ik niet moeten doen.

Hij heeft namelijk voor het Koninklijk Concertgebouworkest gestaan. Dat zag ik op Google. Eerst schoot ik dus in de stress, maar nu is die stress weggeëbd en heeft ze plaatsgemaakt voor vastberadenheid. Het gedeelte wat ik zal spelen is vrij lastig (veel loopjes, veel kleuren, veel nootjes, maar wel mooie nootjes). Vastberaden zit ik nu te studeren; ik moet en ik zal al mijn nootjes raken, maar ik moet en ik zal ook echt muziek maken, echt samenspelen met het orkest en (ik hoop zo dat dit laatste het beste lukt!) ik moet en ik zal genieten.

Soms lukt dat ineens wonderwel; tijdens de tweede opnamedag, bijvoorbeeld. De opnames gingen smooth, alles ging vrijwel goed. Soms moet er wel eens iets opnieuw, maar deze keer niet, dat was een goed gevoel. Ik moest een paar passages spelen die lastig waren, maar toch goed gingen. Op zo'n moment stel ik mij voor dat ik een belangrijke advocate ben, die door het hoofd koel te houden zojuist een grote zaak gewonnen heeft, zonder één fout te maken en op wiens welbespraakte verdediging niks aan te merken was. Ik zal nooit weten hoe dat voelt, maar dit is toch wat ik me erbij voorstel. Natuurlijk zijn er verschillen; het hoofd is dan wel koel (idealiter), maar het hart is nooit koel, maar juist warm. Nu maar hopen dat ik het koele hoofd en het warme hart kan behouden als ik over twee weken Beethoven speel.

Groetjes, Valentina

Valentina Tóth (1994) is huispianiste bij De Tiende van Tijl. Tijdens seizoen 5 schrijft zij elke week een column over haar leven voor en achter de schermen.

Deel dit artikel