Huispianiste Valentina Tóth (21) blogt over haar drukke leven in de wereld van theater en klassieke muziek. Deze week: de troost van sushi en studeren.

Een nare week, dat is hoe ik mijn week (goed, tot nu toe, het is pas donderdag op moment van schrijven) zou omschrijven. Misschien ben ik een zeurkous, misschien niet. Drama is mij niet vreemd, ik studeer aan de toneelschool. Maar feit blijft dat ik mij machteloos voel, en ik geloof dat ik daar legitieme redenen voor heb. Nu zult u zich misschien afvragen wat ik op mijn lever heb. Wel, ik omschrijf het als volgt: afgelopen week ben ik in wat ik doe niet serieus genomen door een paar mensen en daardoor belemmerd in het zijn van wie ik graag ben. Zo. Therapeutisch hè, dat schrijven, o ja, heerlijk, lekker alles van mij afschrijven, o, de opluchting.

Nu ja, ik moet ondanks mijn cynisme toch toegeven dat het schrijven hiervan toch wel een beetje oplucht, te meer omdat ik mij zelden uitlaat over dingen waar ik mij aan erger, ik ben een allemansvriend. Die rol begint mij soms tegen te staan. Misschien is deze manier van uiten dus juist goed voor mij. Zeker weet ik het niet, ik ben geen psycholoog.

Gelukkig maar, ik zou een slechte psycholoog zijn, ik ben niet goed in mensen de woorden bieden die zij als houvast zouden kunnen gebruiken. Zelf heb ik ook weinig aan woorden van anderen, ik kan daar meestal weinig mee.

Maar wat nu te doen? Stel je ter illustratie het volgende scenario voor (dat is nu aan de gang); ik zit met verwilderd haar, resten schmink op mijn gezicht en rode ogen in een afhaalsushibar. Daar zit ik te wachten op mijn afhaalsushi. Ik vond dat ik dat mocht. Ik ben sip, ziet u. Ik heb net op straat heel hard in mijn telefoon geschreeuwd. Let wel, uit machteloosheid.

Ik heb mezelf vandaag verbaasd; de allemansvriend maakt zich eens goed kwaad. Beduusd zit ik nu in de sushibar mijn column te schrijven. Vanavond moet ik nog studeren. Dat vind ik niet erg. Gelúkkig moet ik studeren; aanstaande zaterdag is de laatste opnamedag.

Ik ben zelden zo dankbaar met een concreet doel; woorden geven mij zoals gezegd niet vaak houvast, maar deze week geeft de piano mij houvast. Waar sommige mensen troost vinden in het luisteren naar muziek, vind ik troost in het zoeken naar de muziek zoals ik hem wil doen klinken achter mijn piano. Ik hoop dat ik aanstaande zaterdagavond weer een blij meisje ben, maar ik denk het wel. Met zulke mooie muziek (Beethoven, eindelijk!) kan het bijna niet misgaan. Ik krijg soms een bemoedigend schouderklopje van iemand uit de crew als iets over moet, de dames van de visagie en de styling maken er altijd weer iets moois van (dat vind ik heel knap) en daarnaast; ik mag gewoon met het NJO spelen.

Mijn sushi is nu klaar. Ik ga naar huis, ik ga sushi eten en ik ga pianospelen. En (zoals mijn vader zou zeggen) zo werd het tóch nog gezellig!

Groetjes, Valentina

Valentina Tóth (1994) is huispianiste bij De Tiende van Tijl. Tijdens seizoen 5 schrijft zij elke week een column over haar leven voor en achter de schermen.

Deel dit artikel