Huispianiste Valentina Tóth (21) blogt over haar drukke leven in de wereld van theater en klassieke muziek. Deze week: oma geniet en Beethoven rules.

Een vroege vogel ben ik nooit geweest, ik kan alleen vroeg opstaan als ik voel dat de nood erg hoog is. Toen ik nog bij mijn ouders woonde en op het gymnasium in Leeuwarden zat, bestond mijn ochtendritueel standaard uit te lang blijven liggen en het hebben van haast. Ik bleef zo lang als ik kon liggen en dan nog net ietsje langer, totdat mijn vader me beleefd, doch dringend, kwam vertellen dat ik echt mijn bed uit moest komen, want ik was nu al zo laat. Meestal viel ik daarna meteen weer in slaap. Mijn moeder vroeg zich soms hardop af hoe ik ooit moest leren opstaan als ik op mijzelf zou wonen. Ik woon nu vijf jaar op mezelf en ik leef nog, dus de angst was ongegrond, maar zeer begrijpelijk.

Ik dwaal af. Het doel van deze inleiding was het in context plaatsen van hoe uitzonderlijk het is dat ik aan deze column begonnen ben om 07.10 uur op maandag. Toen heb ik de inleiding geschreven. Daarna ben ik weer in slaap gevallen, maar dat geeft niet. Het is nu donderdag, maar creatieve processen hebben de tijd nodig om te rijpen.

In de ochtend denk ik vaak traag, zo ook toen ik begon. Ik zat in de trein en was het weekend aan het overpeinzen. Toen kwam ik tot de conclusie dat zaterdagavond het gehoopte effect had gehad; het was dan wel een kort stukje Beethoven met orkest, maar het was lang genoeg voor mij om oprecht te genieten. Het was een mooie laatste opnamedag. Mijn oma zat in het publiek en na afloop gaf ze me haar hand, glimlachte ze, rimpelden al haar rimpels en zei ze dat ze genoten had. Ik wilde haar een dikke knuffel geven, maar ik gaf een voorzichtige knuffel want ze is 91 en ik ben zuinig op mijn grootouders.

De hoop die ik had uitgesproken in mijn vorige column is dus realiteit geworden: ik voelde mij eventjes heel gelukkig. Hartelijk dank overigens voor de belangstelling naar wat er dan precies gebeurd was vorige week; mensen blijken stuk voor stuk nieuwsgierige aagjes. Volgens mij lieten sommigen hun nieuwsgierigheid de vrije loop onder de noemer meelevendheid. Dat was amusant; wat een beetje geheimzinnigheid al niet teweeg kan brengen. Hoe dan ook, sommigen waren oprecht meelevend; dat is heel lief en dat hielp! Deze mysterieuze nevel bevalt me wel, het heeft wel iets. Ik ga het dus hierbij houden wat betreft informatie, maar voor nu geef ik dan een positieve boodschap mee: Beethoven is de shit.

Groetjes, Valentina

Valentina Tóth (1994) is huispianiste bij De Tiende van Tijl. Tijdens seizoen 5 schrijft zij elke week een column over haar leven voor en achter de schermen.

Deel dit artikel