De Italiaanse samenleving is nog altijd gebaseerd op het dienst-en-wederdienst-principe uit de tijd van de Romeinen. Dat zoiets niet vlekkeloos verloopt is begrijpelijk!

Maar de Italianen hebben zich erbij neergelegd dat het leven wreed is en de wereld slecht. 'Siamo in Italia' (we zijn nu eenmaal in Italië). Daar worden schouderophalend grappen over gemaakt. In die vijandige en onbetrouwbare wereld bestaat er maar één instituut waarop zij te allen tijde kunnen rekenen: La Famiglia. Die biedt veiligheid, voeding en onvoorwaardelijke trouw. Binnen hun familie bewaren en bewaken de Italianen hun tradities en idealen. La Famiglia betekent 'het gezin', maar in Italië is het meer dan dat. Het staat ook voor een groep mensen die door wederzijdse belangen met elkaar zijn verbonden. Er wordt wel gezegd: Italië wordt niet geregeerd door de staat, maar door de families.

blockquote
LA FAMIGLIA BETEKENT 'HET GEZIN', MAAR IN ITALIË IS HET MEER DAN DAT.
 

Napels
Terug naar Napels, waar een beetje Napolitaan 's zondags zijn kind uitlaat per mini-BMW. Maar in de stad die je gezien moet hebben voordat je kunt sterven, wacht auto's vaak een droevig lot. In de nauwe Napolitaanse steegjes is geen ruimte om op zaterdag met de Kärcher om je bolide heen te dreutelen. Autowassen gaat hier dus vanaf het balkon.  Tegen lunchtijd gaat de famile erop uit voor de lunch. In de stad waar de pizza is uitgevonden, is de keuze eenduidig. Bij Ristorante Da Michele konden we niet filmen, maar wel pizza eten. Deze populaire pizzeria blinkt uit door het niet hebben van een wijnkaart. Hier drink je Italiaans bier: Nastro Azzurro. Hoezeer ook onder de indruk van de levenslust van deze eeuwenoude stad, we moeten verder. De wijnboeren-Fiat blijkt gelukkig nog in ongeschonden staat, en in het bezit van alle vier haar wielen. We koersen zuidwaarts.

Procida
We laten de herrie, de stank en het lawaai van de stad achter ons en reizen naar Procida. Een klein eiland voor de kust van Napels dat daar in alle rust schaamteloos mooi ligt te wezen. Ik heb een afspraak met Maria. Een vissersvrouw met armen als hammen, dijen als brugpijlers, een ijzeren wil en een hart van goud. 's Ochtends om zes uur ga ik met haar en haar zoon Cesare mee de zee op. We beginnen de dag met de vangst van een trits inktvissen met opmerkelijke kleefkracht.

Even later wipt Cesare een wat minder vriendelijk zeebewoner de boot in. Een murene; een grote, geelgevlekte, vleesetende zeepaling wiens tactiek het is zich te verschansen in een rotsspleet en te wachten tot er een onoplettende vis passeert. Dan schiet hij te voorschijn en scheurt zijn prooi met zijn naaldscherpe tanden in stukken.

Om te zorgen dat die niet meer loskomt, schuift hij het tweede stel kaken dat zich achter in zijn keel bevindt, naar voren en verzwelgt de onfortuinlijke passant. Maar met Maria aan je zijde hoef je voor in de boot rondspartelende zeegriezels niet te vrezen. Ze heeft daar een eenvoudig doch krachtig antwoord op. Aan het einde van de ochtend keren we met een rijke vangst terug in het haventje. 'Lui porta fortuna!' roept Maria als we de wal naderen. 'Hij brengt geluk, die snorremans.' 's Avonds schaart tutti la famiglia zich rond de tafel voor hun huisje aan de haven. We doen ons tegoed aan Maria's pasta di polpo en salade met gegrilde tonino. Ben ik in il Paradiso? Ja, ik ben in il Paradiso.

Partire e un po' morire
'Afscheid nemen is een beetje sterven. Maar daar staat tegenover dat ik Maria mag kussen. En ach, dat na mijn gestoethaspel met de vis, de netten integraal opnieuw geboet moeten worden, wordt me grootmoedig vergeven. Ja, nee, echt: het is te mooi. Bloeiende bloemen, citroenen, een fiat, een Vespa, hoe Italiaans wil je het hebben. Maar hier op Procida is dit doodnormaal; dit is gewoon het tuintje bij het huisje van Marco, de wijnboer. Maar wát voor een wijnboer! Marco is zo'n aandoenlijk lieve man, ik zou hem het liefst in m'n rugzak willen stoppen om mee naar huis te nemen.

blockquote
Marco is zo'n aandoenlijk lieve man, ik zou hem het liefst in m'n rugzak willen stoppen om mee naar huis te nemen.
 

We komen op het goede moment, in Marco's wijngaard worden juist de druiven geplukt; Levante, een druivensoort uniek voor dit mini-eilandje. Van deze witte Levante-druiven maakt Marco rode wijn. Die bovendien een lichte afdronk heeft van spinnen.

Salute!

Deel dit artikel