Het is september 2019 als we buiten, aan de rand van het zwembad tegen elkaar zeggen: “Mis jij de kust ook zo?”. Eigenlijk wisten we het al bij het vertrek. De plek in Italië (Voltarra, Toscane) is schitterend, maar wel ver van de kust. En dat gevoel is altijd wel een beetje blijven knagen. Soms wat meer en soms wat minder. Maar altijd sluimerend aanwezig.  Maar hoe gaat het anno 2021 met familie Jungerius?

Die zee, die zee

Voor onze Italiaanse vrienden woonden we toch ‘praktisch’ aan de kust? Maar ja, als je net als wij óp het strand geboren bent, is een uur rijden toch best ver. En dus zeiden we die avond aan het zwembad tegen elkaar: “Wat nou als we nog een keer verhuizen. Binnen Italië. Naar de kust”.

In de weken daarna kreeg dat idee steeds meer vaste vorm. We kunnen de B&B verkopen en aan de kust opnieuw beginnen. Misschien wel een strandtent? Bedjes en parasols verhuren. En misschien wel waterfietsen. Of zo’n malle banaan. Dat idee groeide steeds verder uit tot een plan. Onze dochter Vieve ging op school met de dochter van de makelaar. En toen ik op een dag op het schoolplein stond te wachten met alle mamma’s, sprak ik Serena (de makelaar) aan. “Zou jij ons huis weer kunnen verkopen?”. Dat kon ze wel.

Maar we moesten echt wel rekening houden met een jaar tot anderhalf in de verkoop. Want: lastig pand, met een B&B en zo veel appartementen er in. Dat vonden we niet erg. Immers, ons plan had nog geen echte vaste vormen. Ja, naar de kust. Maar wélke kust. Italië heeft er nog al veel van. Maar goed, we hadden dus alle tijd om daar nog over na te denken.
 
Tot dat we, amper 6 weken later, al een bod kregen. Een Italiaans echtpaar met tienerdochters wilde ons pand en het bedrijf wel overnemen. Dat konden we eigenlijk niet laten lopen. En dus stonden we binnen no time, met onze kinderen Quinten en Vieve, ‘op straat’. Oef, dit ging wel erg snel. En zonder huis en inkomen is het lastig. Dus besloten we om terug naar Nederland te gaan. Met het idee om daar (tijdelijk) werk te zoeken en onze plannen voor terugkeer naar de Italiaanse kust verder uit te werken. Dat was in januari 2020. Maar ja, toen kwam Corona. En dat gooide roet in het eten. Eerst even aankijken hoe het zou gaan met dat virus. Maar, zoals we nu allemaal weten, was het niet zo snel voorbij. 

Katwijk aan Zee 

Na een tijdje hebben we de knoop doorgehakt. We gaan niet meer terug naar Italië. Dat was eigenlijk niet eens zo’n heel lastig besluit. We gingen naar Italië omdat we een avontuur wilde beleven. En dat avontuur hebben we gehad. We hebben heel veel mooie, spannende, leuke, maar ook moeilijke en zware momenten meegemaakt. Het is een herinnering die ons altijd zal bij blijven. We vonden alle twee weer een baan. Ik kon terug op het oude nest – de bloemenveiling. En JC kon aan de slag bij een landelijke catering organisatie.

De kinderen gaan naar school (groep 3 en groep 1). Het Italiaans zijn ze inmiddels een beetje verleerd. Hoewel onze jongste dochter nog altijd om ‘aqua’ vraagt als ze water wil. Hoe het verder zal gaan weten we nog niet. Voor nu is dit prima. En wie weet….zullen we in de toekomst toch nog weer een keer op avontuur gaan. Of dat weer Italië zal zijn weet ik niet. Ik heb gekscherend altijd geroepen: we hadden ook een zeilboot kunnen kopen en een jaar de wereld rondzeilen. Dus, je weet maar nooit…
 
Ciao,
JC en Wendy

Update 6-10-2018 

Ansicht-Jungerius.jpg
 
Ansicht-Jungerius.jpg

Laatst vroeg iemand me: “Wat is het grootste verschil tussen Italianen en Nederlanders.” Ik denk dat het antwoord daarop is: omgaan met tijd. Italianen lijken, althans hier op het platteland, een breder besef te hebben dat dingen tijd nódig hebben. Ze moeten rijpen. Zoals druiven, tomaten en olijven moeten rijpen, zo ook moeten gedachten, dingen en ondernemingen rijpen. En dat is iets waar wij inmiddels ook achter zijn.

Wij waren niet óntevreden met ons bestaan in Nederland. In tegendeel, we hadden beiden een goede baan, woonde in een mooi huis en hebben fijne vrienden. We hadden (en hebben) gewoon ontzettend veel zin om een avontuur te beleven. En dat het een avontuur is kunnen we, nu we zo’n jaartje onderweg zijn, wel beamen. Man, man wat maak je veel mee in zo’n jaar! Onze aflevering van ‘Ik Vertrek’ is dan ook een mooi document van alles wat we het eerste jaar hebben meegemaakt.

Pizzaliolo

We hebben nu al hele fijne en ook minder fijne dingen meegemaakt. En er staat nog veel op stapel. Het derde appartement is nu echt af, hoera! En, nu zo langzamerhand ook hier de herfst haar intrede doet, maken we ons op voor het oogstseizoen. De olijven, appels en walnoten komen van de bomen. Daar maken we olijfolie, jam en cruesli van. Wendy heeft contact met een wijnmaker uit de streek om alles te weten te komen over Italiaanse wijnen en JC gaat stage lopen om een echte pizzaiolo te worden.

Er lopen kippen op het erf die het voorjaar eieren zullen leggen. En er is een kat aan komen lopen, die na wat protest van JC mocht blijven. De kinderen blij! We sluiten langzaam de luiken en steken de haard aan. Wendy maakt stoofpot van wild zwijn (een lokale specialiteit). We drinken de jonge wijn en genieten van de tijd met ons gezin. En als we in het vroege voorjaar de luiken weer open doen, zijn we klaar voor ons volgende seizoen.

We weten zeker dat we ook volgend jaar weer fijne gasten mogen ontvangen. Gezellige gezinnen met óf zonder kinderen. Vol met verhalen en zin om te genieten van het overweldigende Toscaanse landschap, de fijne stadjes en heerlijke gelato! Zwemmen in ons zwembad, pizza-party, en misschien ook wel een avondje slapen onder de sterrenhemel…

Tiny houses

Maar voor het zo ver is, is er nog een winter vol klusjes voor de boeg. Wendy heeft grootse plannen met de benedenverdieping. Een van de ruimtes moet een voorraadkelder worden voor de wijn en onze eigen olijfolie, appels en walnoten. De andere ruimte moet een algemene ruimte worden met een lounge plek en een boeken- en spelletjeskast. Daarnaast willen we nog drie tiny houses op ons land bouwen. Dat zal nog best een klus worden, maar met onze huidige geometra hebben we er alle vertrouwen in!

We voelen ons hier thuis, we hebben onze draai gevonden. We hebben een routine opgebouwd, nieuwe mensen leren kennen en vrienden gemaakt. In het stadje, bij de bakker en de slager, groeten we mensen en zij groeten ons. Kortom, zoals de druiven, tomaten en olijven tijd nodig hebben om te rijpen, zo ook hebben wij tijd nodig om te rijpen. Dit avontuur gaat nog wel even door…

Wendy & JC

Bekijk deze aflevering terug 

Deel dit artikel