In de uitzending van 11 december 2020 zien we hoe Ronald en Janine het roer omgooien. Niet gelukkig met hun huidige leven besluit het stel voor het avontuur te gaan. Op goed geluk vertrekken ze naar de Vogezen in Frankrijk. Daar hopen ze dat, in de gedateerde chambres d’hôtes dat ze voor een 'prikkie' hebben gekocht, het leven hen weer toelacht. Hoe gaat het nu me ze?

Een update vanuit Bleurville

Op dit moment zijn wij nog steeds in Frankrijk, hard aan het werk voor onze droom! En, ondanks Corona, lijkt het ons te lukken. We voelen ons hier heel erg thuis en hebben al heel veel lieve mensen ontmoet. We zijn druk bezig om de Franse taal te leren zodat we nog beter met onze dorpsgenoten kunnen praten. 

Het runnen van onze chambres d’hôtes geeft ons veel voldoening. De zomermaanden juli en augustus zijn heel druk geweest. We vinden het zo ontzettend leuk om te doen; de gezellige momenten met onze gasten, de verschillende verhalen waar ze mee komen… Het is één groot feest. We blijven druk met het nog mooier maken van ons pand. De buitenkant moet nog geverfd en het achterste gedeelte van onze tuin moet nog gedaan worden zodat ons zwembad daar volgende zomer kan staan. We blijven het steeds mooier maken en verbeteren. 

“We zijn geëmigreerd voor onze droom, we hadden alles opgegeven en al ons geld zat erin en dan gebeurt dit...”

De coronacrisis is voor ons wel heftig geweest en nog steeds. Vanaf half maart (twee weken na onze opening) moesten we in Frankrijk in de strenge lockdown. Alleen voor de eerste levensbehoeften en een doktersbezoek mochten we de straat op.  Na twee weken ontgoocheld op de bank te hebben gezeten, hebben we ons weer herpakt. Gelukkig wonen we in een prachtige omgeving, dus een beetje tussen de strenge regels door hebben we ontzettend veel met onze hond Hugo gewandeld. 

Ook hebben we een bevriend boerenstel uit het dorp geholpen met hun biologische boerderij. We hebben hout gekapt, hun land distelvrij gemaakt zodat de schapen daar in het voorjaar kunnen lopen, geholpen lammetjes geboren te worden, koeien verweid en schapen geschoren. Dit was ontzettend hard werken, maar gaf ons veel voldoening en ook weer een boost. Zeker mentaal! Ook was het fijn om iets voor onze boerenvrienden terug te kunnen doen. Zij hebben ons namelijk veel geholpen. 

Gemis

In de lockdown moesten we helaas terug naar Nederland om afscheid te nemen van Ronalds moeder. Dit was heftig, ook omdat we de kinderen die we maanden niet hadden gezien, niet mochten knuffelen en troosten. 

Natuurlijk missen we de kinderen en sommige dingen uit Nederland, maar wij en ook de kinderen hebben het een plek kunnen geven. We spreken elkaar veel (soms elke dag) en door ‘beeldbellen’ voelt het gelukkig nog steeds alsof we dichtbij elkaar zijn. Wanneer het kan, gaan we naar Nederland om ze te zien. Het is een dagje rijden vanaf Bleurville, dus niet heel ingewikkeld. En in de zomer zijn ze allemaal bij ons geweest, fantastisch!

“ Leef je droom en ga ervoor.”

Het is nog niet helemaal zoals we onze droom hadden voorgesteld, maar dat gaat zeker komen. We voelen ons hier wel gelukkig; de vrijheid, je eigen bedrijf, zelf keuzes maken en beslissen. Eerst moet het leven weer ‘normaal’ worden zodat we ook financieel onafhankelijk worden en ervan kunnen leven. Door het missen van een voor- en naseizoen is dit helaas nog niet zo. Gelukkig kunnen we goed met geld omgaan.   

Als we alles van tevoren hadden geweten, hadden we het precies zo gedaan. We hebben de juiste beslissingen genomen op het juiste moment. Misschien hadden we nog minder voor het pand betaald, omdat er zoveel meer aan moest gebeuren dan ons was verteld, maar dat is het dan ook. Het is zoals het is. Over 5 jaar zijn we hopelijk nog steeds in Frankrijk, misschien op een andere plek, want we zullen altijd blijven dromen. Dit nieuwe leven voelt goed, ondanks alle stress.

Ronald en Janine

Deel dit artikel