Zeg je Laurel en Hardy, dan zeg je slapstick, vallende piano’s en zwart wit-films. Het duo, in het Nederlands bekend onder de naam ‘De Dikke en de Dunne’, bestaat uit de Engelse Stan Laurel en de Amerikaanse Oliver Hardy. In de jaren ’20, ’30 en ’40 bestormden ze Hollywood met hun comedy-act, waarbij de onhandige Laurel vaak werd geplaagd door de stevige en hardhandige Hardy. Een belangrijke factor in hun films is het gebruik van muziek en geluid, die het acteerwerk van de slapstick ondersteunden. Wie componeerde de muziek, met als bekendste ‘The Dance of the Cuckoos’? En hoe gingen de mannen om met geluid na de komst van de geluidsfilm?

Stomme films

De eerste films van het duo werden gemaakt in de vroege jaren ’20, voor de komst van de geluidsfilms (die volgden midden en eind jaren ’20). Deze stomme films konden geen geluid dragen en daarom werd de muziek live gespeeld in de bioscoopzaal. De dialogen werden verduidelijkt door middel van tussentitels en de begeleidende geluidjes werden verzorgd door een explicateur. De slapstickstijl van Laurel en Hardy is tekenend voor deze periode - het acteerwerk werd benadrukt door lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen. De eerste film waarin de mannen te zien zijn was A Lucky Dog (1921), al waren ze hier nog geen komisch duo.

De eerste geluidsfilms

In 1929 kwam de periode van de stomme film tot een einde. Voor veel acteurs was deze overgang problematisch, want juist het gebrek aan geluid droeg bij aan het verhaal. Het gesproken woord in film was nieuw voor ze, en daarom werd de tekst veelal erg overdreven uitgesproken. Laurel en Hardy pakten de overgang juist aan om hun carrière nog verder te laten groeien - in hun eerste geluidsfilm ‘Unaccustomed As We Are’ nemen ze de overdreven pratende acteurs op de hak. Eén van de eerste geluidsfilms van het duo was The Music Box (1932), waarin ze proberen een piano een trap op te krijgen. Ook al draaide de film om een piano, er zit nauwelijks muziek in de film. De film kreeg een Oscar voor ‘Best Live Action Short Film’ in 1932.

The Dance of the Cuckoos

De films van Laurel en Hardy zijn deels zo iconisch geworden door de muziek. Eén van die iconische muziekstukken is ‘The Dance of the Cuckoos’, of 'The Cuckoo Song'. Dit lied werd gespeeld onder de openingscredits van de films en wordt nu nog steeds geassocieerd met het duo. Het werk werd geschreven door Marvin Hatley voor de radiozender van Hal Roach. Toen Laurel een keer in de studio was, vroeg hij of hij de melodie mocht gebruiken als de Laurel en Hardy themesong. Volgens Laurel bevatte de muziek de karaktereigenschappen van de twee personages: pompeus en dramatisch (Hardy) en enigszins vals en simpel (Laurel). Hatley vond het goed en in 1930 werd het lied opnieuw ingespeeld op twee trompetten. Het was voor het eerst te horen voor de film Blotto in 1930. In 1935 volgde er een nieuwe versie, opgenomen door een volledig orkest. Ook al was Hatley verantwoordelijk voor de intromuziek, hij schreef niet alle soundtracks. De hoofdcomponist van Laurel en Hardy was Leroy Shield. Zo schreef Shield de muziek voor onder andere 'The Music Box', ‘Be Big!’, ‘Scram!’ en ‘Another Fine Mess’.

De biografische film Stan & Ollie

In 2018 kwam de film Stan & Ollie uit, een biografische film over het leven van Laurel en Hardy. De film speelt zich af in 1950, tijdens hun laatste theatertour als komisch duo. De soundtrack van de film werd gemaakt door Rolfe Kent, voornamelijk bekend als componist van de televisieserie Dexter. Het maken van de muziek was een grote uitdaging voor Kent. “Er is een dunne lijn tussen emotie en lichtvoetigheid.” Hij koos er bewust voor om een melodische soundtrack te schrijven en gaf elk personage een eigen instrument. Zo klinkt de wat zwaardere fagot als Hardy in beeld is, en de lichtere klarinet als je Laurel ziet. “De houtblazers hebben een sterke connectie met deze personages èn met de periode van vroege, gesproken films.” De muziek werd ingespeeld door een deel van The London Orchestra. Volgens Kent was een heel orkest niet nodig: “Het is een broederlijk verhaal tussen twee personages. Dan moet de muziek niet overheersen.”

Deel dit artikel