In de serie ‘De brieven van Paul Gauguin’ presenteren we zes vertaalde brieven van Paul Gauguin aan Vincent van Gogh in de periode van 29 februari 1888 tot en met 28 juni 1890. Op dat moment is Gauguin aan het werk in Frankrijk. Met aanvullende verhalen en met fragmenten uit Krabbé zoekt Gauguin proberen we de brieven meer context te geven.

Locatie: Le Pouldu

Mijn best Vincent,

Bij het thuiskomen van een kleine reis vond ik zowel uw brief als uw proefdruk van een ets. Wij hebben, de Haan en ik, vijf dagen doorgebracht in Pont-Aven, in mijn oude woning, zes Franse mijlen van Pouldu verwijderd.
Uw brief zegt mij niet veel. – Als u mijn studies in Parijs heeft gezien bij Goupil, wat denkt u er dan van! Als mijn geplande reis naar Madagascar u onverstandig lijkt. Ik droom er elke dag van, zoveel dat ik nauwelijks werk op dit moment, ik wil graag uitrusten, nieuwe krachten opdoen voor daar.

Bijna een jaar later, op 9 juni 1891, kwam Gauguin aan in Papeete de hoofdstad van Tahiti. Hij had geregeld dat hij op een officiële missie mocht om Tahiti te schilderen, zodat de Fransen konden zien hoe mooi hun kolonie was. Jeroen vertelt over de reis die Gauguin aflegde.

Reis naar Tahiti

En u, u bent onverzadigbaar; ik geloof dat u geen tijd verloren heeft in Auvers. Het is echter goed om af en toe geest en lichaam ook rust te geven.
Uw idee om naar Bretagne te komen, naar Pouldu, lijkt me voortreffelijk als het realiseerbaar zou zijn. Want wij, de Haan en ik, verblijven in een klein gat, verwijderd van de stad. Zonder andere verbinding dan een gehuurd rijtuig. En voor een zieke die af en toe een dokter nodig heeft is het riskant. In Pont-Aven is het anders, er is een dokter en er zijn mensen. Bovendien, als het me lukt mijn zaken rond te krijgen en naar Madagascar te gaan, zal ik vanaf begin september niet meer hier zijn, net zoals de Haan die terug zal gaan naar Holland. Zo is, in alle eerlijkheid, de situatie. En desalniettemin, God weet met hoeveel plezier ik onze vriend Vincent bij ons zou hebben. Ik ken dokter Gachet niet maar ik heb vader Pissarro vaak over hem horen spreken. En het moet voor u aangenaam zijn om iemand in uw buurt te hebben die sympathiseert met uw werk en uw ideeën.

Ik moet vasthouden aan het volgen van mijn weg, alleen, een bestaan leiden zonder familie, als een paria.
 

Helaas zie ik mezelf veroordeeld tot steeds minder en minder begrepen worden, en ik moet vasthouden aan het volgen van mijn weg, alleen, een bestaan leiden zonder familie, als een paria. Daarom lijkt de eenzaamheid in de bossen me in de toekomst een nieuw en bijna gedroomd paradijs te zijn. De wilde zal terugkeren naar de wildernis. Ten slotte! Een geschreven lot is onomkeerbaar.

Uit deze brief blijkt dat Gauguin zich een wilde voelde. Na zijn avonturen in Papeete trok hij dan ook 40 kilometer naar het zuiden om in een hut te leven tussen de Tahitanen. Om echt te leven als een wilde, maar was hij wel echt zo’n wilde als hij dacht?

Gauguin, de wilde?

Het duurde even voor Gauguin zich had aangepast aan zijn nieuwe omgeving, maar uiteindelijk voelde hij zich een herboren wilde.

Hartelijke groeten van onze vriend de Haan,
Hartelijke groet,
Geheel de uwe,

Paul Gauguin

Vorige brief

Deel dit artikel