Fotograaf Alex Prager (1977) won in 2012 de Foam Paul Huf Award voor haar serie ‘Compulsion’, waarbij de toeschouwer kijkt naar tot in de puntjes gestileerde rampscenario’s, maar zelf ook bekeken wordt door close-up’s van ogen. Nu is Prager tot en met 4 september terug in Foam met ‘Silver Lake Drive’, een mix van oud en nieuw werk.

Autodidact

Pragers foto’s zijn technische hoogstandjes. Dat maakt het extra bijzonder dat ze autodidact is. Na het zien van een tentoonstelling van de beroemde Amerikaanse fotograaf William Eggleston in haar geboortestad Los Angeles, raakte ze zo geïnspireerd, dat ze meteen de volgende dag een camera en apparatuur kocht en aan de slag ging. Haar eerste modellen waren vrienden en familie, maar ondertussen werkt ze met Hollywoodsterren en bestaat haar werk uit complexe producties met soms wel honderden figuranten.

Bron: Alex Prager. Courtesy Alex Prager Studio and Lehmann Maupin, New York, Hong Kong and Seoul
Alex Prager - Crowd 1 (2010)

Los Angeles

Als je de tentoonstelling ‘Silver Lake Drive’ betreedt, word je meteen overdonderd door de felle technicolor-kleuren. Deze verzadigdheid maakt de foto’s aantrekkelijk om naar te kijken, maar benadrukken ook de nepheid ervan. Hiermee refereert Prager naar de fake-cultuur die overheerst in Los Angeles. De ‘city of stars’ is een grote inspiratiebron voor Prager. Verschillende elementen in haar werk zijn te herleiden naar Hollywood, de filmindustrie en de wanhoop en eenzaamheid die er achter alle lagen make-up en exposé gaat. De extreem gestileerde beelden van Prager geven de perfecte schoonheid van de vrouwen iets unheimisch.  

Bron: Alex Prager. Courtesy Alex Prager Studio and Lehmann Maupin, New York, Hong Kong and Seoul
Alex Prager - Desiree (2008)

Single frame naratives

Veel van Pragers foto’s lijken op stills uit een film. Kijkend naar mensen die met koffers en al in zee drijven, is het moeilijk te geloven dat daar geen verhaal achter zit. Prager noemt het zelf ‘single frame naratives’. Ze schept kaders voor een verhaal, maar laat de invulling aan de toeschouwer over. Zo ontstaan er raadselachtige werelden vol verwachting die alleen ingelost kunnen worden in het hoofd van de kijker. Ook in haar films ontbreekt de verhaallijn, waardoor het eerder bewegende foto’s zijn die de verwachting oproepen van een spannend plot dat maar niet van start gaat.

Deel dit artikel