Een muzikale ode aan de Grande Dame van het Nederlandse levenslied; Willeke Alberti.

Al meer dan zestig jaar is Willeke Alberti publiekslieveling bij uitstek. Met een unieke gave om van elk lied een persoonlijke boodschap te maken en met de manier waarop zij haar liedjes vertolkt, raakt zij mensen recht in het hart.

Documentairemaker Silvia Bromet is gefascineerd door de vrouw die ondanks de tegenslagen in haar leven telkens weer rechtop blijft staan. Wat schuilt er achter die stralende lach? Wat drijft haar om nog steeds zoveel op te treden? En door wie wordt zij zelf getroost?

Ik geloof dat ik altijd in een soort sprookjeswereld leef
Willeke Alberti

Thuis in haar villa waar Willeke de zolder opruimt, wordt een tip van de sluier opgelicht. De sloffen van vader Willy Alberti, de wieg waar haar zoons in hebben gelegen, ‘al haar trouwjurken’; het brengt bij Willeke herinneringen naar boven die in de film teruggrijpen op rijk archiefbeeld.

In duet met haar vader, als jong meisje vertellend over haar dromen, een oud interview waarin ze vertelt over haar mislukte huwelijken: “Ik geloof dat ik altijd in een soort sprookjeswereld leef.” En inderdaad, overal waar zij komt wordt ze als ‘koningin’ onthaald. Van poppodium tot verpleeghuis en van festival tot gala, het publiek draagt haar op handen en laaft zich aan de troostende uitwerking die zij op hen heeft.

Willekes oeuvre is als een schatkist op zolder, waar de herinneringen voor het oprapen liggen. ‘Spiegelbeeld’, ‘Neem Me Zoals Ik Ben’, ‘Telkens Weer’, ‘Samen Zijn’; muziek die we allemaal bewust of onbewust kennen en kunnen meezingen. Nummers die een gevoel oproepen van herkenning en ontroering, die je doen verlangen de oude platen weer uit de kast te halen en die Willekes ziel blootleggen. 

Deel dit artikel