Om zijn fotoboeken erbij te pakken moest hij twee keer lopen. De Pluk de Dag-tijd waaraan Ron met veel plezier terugdenkt, maken we op uit zijn stralende ogen zodra hij begint te bladeren. 

Pluk de Dag (1996-2003)

“Het verbaasd me dat er nog zo veel mensen het programma kennen. Dagelijks hoor ik van mensen dat ze het zo leuk vonden. Het was een programma met de gewone mens, een spiegel van wie we zijn. Dat zie je steeds minder op televisie.” In Pluk de Dag plukte Ron mensen letterlijk van de markt om een dagje iets leuks met ze te gaan doen.

Ik was het cement

“De kandidaten hadden geen idee waar ze ‘ja’ tegen zeiden, maar ík wist wel degelijk van tevoren wat we gingen doen. Voor mij was het dan weer wel elke keer een verrassing wat voor kandidaten ik uiteindelijk in de bus zou eindigen. Dat maakte het een van de leukste programma’s die ik heb mogen doen. Bij programma’s als Te land, ter zee en in de lucht of Bommetje zit je als presentator vast aan het format; nu doe je A en dan zeg je B. In Pluk de Dag was ik het cement tussen de kandidaten, ik was één van hun en moest zelf ook over mijn grenzen heen; abseilen van de Euromast bijvoorbeeld terwijl ik dat niet wilde. Beneden vlogen we elkaar allemaal in de armen. We did it! Elke kandidaat werdt in Pluk de Dag een held.”

Onvergetelijk

“De mensen maakten het programma zo leuk. Er zijn zoveel momenten die ik nooit zal vergeten. Zoals de keer dat ik een hele grote jongen, Ivo heette hij, overhaalde om mee te gaan. Ik laat hem achter in de bus en terwijl ik doorga met mijn zoektocht naar kandidaten zegt de cameraman: ‘Heb je het wel gezien? Hij heeft maar één arm.’ Ik had het niet gezien: “Maar we gaan synchroonzwemmen!” De volgende kandidate zegt tijdens onze wandeling naar de bus doodleuk: ‘Ik heb nog nooit gezwommen.’ En op mijn verbaasde bik gaat ze verder: ‘Ik ben eigenlijk een man.’ Maar iedereen hees zich in een badpak en we hebben verschrikkelijk gelachen. Zo bijzonder was Pluk de Dag.” 

Mooie verhalen

“Ik zeg weleens: het leed gaat aangekleed over straat. Uiteindelijk was dat ook wel de essentie van het programma. Als je zegt: ik wil alles over je weten, ga zitten en vertel, dan krijg je er niet zoveel uit. Maar als je hetzeflde doet onder een gezellige activiteit, dan lopen mensen makkelijker leeg. Ik vond het mooi om gaandeweg tot de ontdekking te komen wat mensen allemaal hadden meegemaakt. Maar ik hoopte altijd dat ik niet meteen een bus vol zou hebben, want de ‘neetjes’ op de markt waren het leukst. Ook daar kreeg ik een verhaal uit. Als ik bleef aandringen om ze over te halen, kreeg ik dingen te horen als: nee, ik heb een afspraak met mijn dochter die ik al veertien jaar niet heb gezien.”

“Maar andersom gebeurde het ook: op de dag dat we gingen skiën in Oostenrijk sprak ik een oude vrouw aan. Ik dacht: die gaat toch nooit mee. ‘Ja!’ zegt ze. ‘Maar misschien gaan we wel bungeejumpen,” krabbelde ik terug, want skiën met zo’n oude vrouw leek me niet verstandig. Maar ook dat leek haar enig. Dus ik zeg: ‘Oké, bent u goed ter been? Ja, dat was ze. Ze draait zich om, pakt haar looprek en schuifelt achter me aan naar de bus. Ik zal mevrouw de Wolf nooit vergeten.” 

Ron nu

Al sinds 2005 is Ron presentator van het jeugdprogramma Zappsport. Vanaf juni volgt hij de Oranjeleeuwinnen die hun WK in Frankrijk spelen. De uitzendingen zullen op NPO1 en Zapp te zien zijn. Ron: “Zolang ik dit nog kan en mag doen en ik het nog leuk vind - want dat is wel het belangrijkste - blijf ik presenteren. 

Dit artikel verscheen eerder in Uit en Thuis, het ledenmagazine voor AVROTROS leden vol exclusieve aanbiedingen.

Deel dit artikel