Pijper: Zes symfonische epigrammen

Willem Pijper (1894-1947) bracht zijn Zes symfonische Epigrammen uit in 1928. Het was een tijd van omdenken in heel muzikaal Europa: waarom zou een symfonie per se lang van stof moeten zijn? Met zijn ‘kiemceltheorie’ gaf Pijper zichzelf een instrument, waarmee hij vrijelijk door de toonsoorten heen kon paraderen. Nu nog de concieze literaire vorm van het puntdicht of epigram erbij en Pijpers muziek begon opeens zowaar een beetje op de muziek van de Schönberg-school af te stemmen, klanken die in het Nederland van toen als ‘ultramodern’ werden bestempeld.