Hoe gaat het nu met familie Kessler uit Ik Vertrek in Spanje? 'We hebben het geflikt' en toen begon het pas

Let op: dit hoort bij uitzending 4 maart 2026

Bart (31) en Loes (36) Kessler vertrokken met hun kinderen Kae (4) en Yuki (2) naar Coín, vlak bij Málaga en kochten daar een finca die lange tijd leeg stond.

Met een budget van 25.000 euro voor klussen én leven bouwden ze aan hun droom: een B&B met camperplaatsen. Nu draait de zaak, maar rustig is het nog lang niet...

Update Finca KaYu - Coín

Bijna een jaar na de opnames van Ik Vertrek kijken we soms naar elkaar en zeggen we hardop: we hebben het geflikt. Maar eerlijk? Het was ook een ervaring van wat heb ik jou daar. Een rollercoaster van emoties.

We hebben nog nooit zoveel stress gehad in ons leven. En tegelijk… ook nog nooit zoveel liefde gevoeld.

Open… en toen begon het pas echt

We gingen in augustus 2025 al open, maar daarna is het werk eigenlijk pas echt begonnen. Tussen de bedrijven door hebben we heel veel afgerond. Het sanitairgebouw voor de camperaars is volledig klaar.

Op het terrein hangen nu overal bordjes met bewegwijzering en het camperveld is aangelegd.

En het waterprobleem bij de achterwand van de technische ruimte hebben we opgelost. Water blijft hier een thema, maar deze ronde staat het in ieder geval even aan onze kant.

Daarnaast hebben we ook ons eigen huis verbouwd. Kortom: alles wat we vooraf graag klaar wilden hebben, is in dat eerste jaar daadwerkelijk gelukt. Dat klinkt misschien bijna te netjes, maar daar ging vooral heel veel tijd, energie en doorzettingsvermogen in zitten.

Plannen en het eeuwige 'mañana'

Voor de komende periode staat het coaten van het zwembad op de planning, mits het weer meewerkt. Dat blijft nog even spannend. Als het niet lukt, schuiven we deze klus door naar na de zomer. 

Daarnaast zijn we bezig met de aanleg van een zitkuil, zodat je straks eerste rang zit voor de zonsondergang. Want als je dan toch de hele dag aan het werk bent, wil je ook af en toe even kunnen zitten en denken: hier doen we het voor.

Wat we wel als lastig ervaren, is de mentaliteit rondom afspraken. Wij zijn gewend aan 'afspraak is afspraak', terwijl dingen hier soms langer duren dan we verwachten. Dat vergt geduld en kan frustrerend zijn… maar het hoort ook bij het Spaanse leven. We oefenen dagelijks. 

De drukte rondom de B&B is ons tot nu toe goed bevallen. We hebben de afgelopen maanden zoveel geleerd. In de praktijk loop je continu tegen dingen aan en stuur je steeds bij, totdat het uiteindelijk wordt zoals je het voor ogen had. Dat proces is intens, maar ook echt leuk en leerzaam.

Spaanse taal 

Op het gebied van taal is er nog veel te winnen. We starten binnenkort met Spaanse les, dus hopelijk worden we binnenkort beter dan 'terras-vloeiend'.

Onze kinderen pikken het Spaans ondertussen moeiteloos op. Zij krijgen de hele dag Spaans op school en gaan daar iedere dag met een lach naartoe. Daar worden we zó trots van. En het geeft ons ook vertrouwen: zij zitten hier al helemaal goed.

Extra hulp en een blik vooruit

Sinds de laatste keer dat de Ik Vertrek-ploeg bij ons was, is er ontzettend veel veranderd. We zijn zelfs bezig met het aannemen van een medewerker die binnenkort komt proefdraaien. Daar kijken we enorm naar uit, want extra hulp is echt nodig.

Als we terugkijken, zijn er natuurlijk dingen die we achteraf anders hadden willen doen. Zo hadden we graag al in Nederland Spaanse les gevolgd.

En als we financieel in de toekomst hadden kunnen kijken, hadden we misschien in één keer alles doorgepakt.

Maar ons budget was krap en we wisten niet wat er aan inkomsten zou binnenkomen. We moesten het doen zoals we het deden en dat kon ook niet anders. Spijt hebben we dan ook nergens van.

En hoe nu verder? 

We geven het vijf jaar de kans om het te laten slagen. Over vijf jaar hopen we dat de finca tot in de puntjes af is. Alles netjes aangelegd, gefinetuned en bedrijfsmatig een geoliede machine. En als gezin hopen we onze flow helemaal gevonden te hebben.

De grote droom die we nu hebben, is om ons eigen huis nog eens grondig te verbouwen, mits het de komende jaren goed blijft gaan en er wat financiële ruimte ontstaat. Maar wie weet kijken we daar over vijf jaar alweer heel anders naar.

Groetjes, Bart, Loes, Kae en Yuki