Van 27 tot en met 29 maart 2026 organiseert het Mondriaan Fonds opnieuw Prospects tijdens Art Rotterdam, waar een nieuwe generatie kunstenaars hun werk presenteert. In deze editie richten we de lens op Suzanne Plomp, die met haar tekeningen een intrigerende blik werpt op het menselijk lichaam en de wereld die daarachter schuilgaat.
In het werk van Suzanne Plomp ontvouwt zich een wereld die tegelijk wetenschappelijk precies en zintuiglijk verleidelijk is. Haar tekeningen, opgebouwd uit eindeloze studies van anatomie en natuur, lijken op het eerste gezicht esthetisch en zacht. Maar wie langer kijkt, merkt dat onder die glans een intens onderzoek schuilgaat naar de structuur en kwetsbaarheid van het lichaam.
Plomp werkt nadrukkelijk study-based en science-based. Haar fascinatie ligt bij wat zich normaal gesproken aan het oog onttrekt: de binnenkant van het menselijk lichaam, de werking van organen, en de vaak genegeerde schoonheid van geleedpotigen zoals kakkerlakken, spinnen en duizendpoten. Alles wat ze maakt, vertrekt vanuit onderzoek. Ze bestudeert operatiefoto’s, tekent met anatomieboeken, en werkte zelfs met wetenschappelijke collecties van Naturalis om vormen en structuren zo nauwkeurig mogelijk te begrijpen. Die toewijding is voor haar essentieel, omdat juist in die functie van het lichaam de schoonheid schuilt.
Een altaar voor het lichaam
Op Prospects presenteert ze een monumentale installatie van vijf grote tekeningen, opgesteld als een altaarstuk. Dat idee ontstond na een bezoek aan Museum De Lakenhal, waar ze alleen tegenover het Laatste Oordeel van Lucas van Leyden stond. De toewijding van de oude meesters, het rituele karakter van een altaar, en het gevoel dat zo’n werk je volledig kan opslokken, vormden het vertrekpunt voor haar eigen project. Ook hier nodigt ze de kijker uit om te blijven staan, of zelfs te gaan zitten, en langzaam in het beeld te verdwijnen.
In de tekeningen versmelten menselijke anatomie en dierlijke vormen op een subtiele manier. Kakkerlakken nemen de plaats in van nieren, duizendpoten echoën de vertakkingen van aderen. Niet als provocatie, maar als visuele gedachte. Ze wijst op onverwachte overeenkomsten: geleedpotigen die afval filteren in de natuur, net zoals organen dat in het lichaam doen. De vormen kloppen anatomisch, maar worden verschoven en herschikt tot een nieuwe beeldtaal.
Die combinatie van nauwkeurigheid en verbeelding loopt door in haar materiaalgebruik. Met lagen kleurpotlood en krijt bouwt ze langzaam een glanzend oppervlak op dat doet denken aan parelmoer. Paars, roze en groen trekken de blik naar binnen, verleiden bijna, terwijl het onderwerp tegelijkertijd kan schuren. Open buiken, spieren en vochtstructuren zijn aanwezig, maar nooit expliciet. Het is precies dat spanningsveld dat haar werk draagt: tussen het zachte en het rauwe, tussen aantrekking en ongemak. En dat alles in een clair-obscur dat geleend is van oude meesters als Vermeer.
Alles hangt met alles samen
Onder die esthetiek ligt een filosofische gedachte. Plomp verwijst naar Spinoza’s idee van ‘substantia’: dat alles in de natuur, mens en dier, uit dezelfde materie voortkomt. In haar werk wordt dat zichtbaar in de manier waarop lichaam en dier in elkaar overvloeien. Niet als illustratie, maar als een poging om te laten zien hoe dicht die werelden eigenlijk bij elkaar liggen.
Voor Plomp is het tekenen geen keuze, maar een noodzaak. Het is een manier om de overvloed aan indrukken, kennis en fascinatie te verwerken. De energie die ontstaat uit dat kijken en bestuderen moet ergens heen. Op Prospects komt dat samen in een installatie die zowel intiem als monumentaal is. Een plek waar wetenschap, verbeelding en toewijding elkaar raken, en waar de binnenkant van het lichaam even tastbaar lijkt te worden.